Astazi s-ar fi presupus sa fiu fericita, miine e ziua mea ... si am fost si eram sigura ca si miine va fi o zi deosebita ... dar cum pot sa ma bucur stiindu-te pe pat de moarte? simteam ca ceva nu va fi bine. de ce niciodata nu ai grija de tine? de ce? acum am viata mea, nu mai faci parte din ea, dar vreau sa-ti zic ca ma doare stiindu-te fara cunostinta si undeva intr-un spital unde medicii nu-ti dau nici o sansa de supravetuire ... da ... mi-i greu pentru ca, cindva in trecut ai fost o parte din mine si cum n-ar fi viata ta conteaza. ma doare si simt un nod, si toata ziua am avut lacrimi pe fata. si ma gindesc de ce mereu imi ziceai ca moarte e pe urmele tale? de ce? cit de nepasator poti fi? inteleg, sa nu-ti pese de ceillati poate, dar nu de propria viata ... nu stiu cum sa ma linistesc. cindva te-am iubit, te-am avut, cindva ai fost al meu , chiar daca nu pentru mult timp si sufar acuma ...
sufar pentru ca nu vreau sa te duci, nu vreau sa te duci acolo sus. mai stai ... stai te rog in viata si traieste-o, caci e frumoasa ...
Niciun comentariu:
Trimiteți un comentariu